Een eng toeval

Zoals bekend telt een perfecte cirkel 360°. De omloop van de aarde om de zon duurt maar een fractie langer dan een graad per dag. Deze vreemde synchroniciteit alleen verwijst of naar de toevallige en unieke positie van de aarde ten opzichte van de zon die verantwoordelijk moet zijn voor de mogelijkheid van leven, of naar de mogelijkheid van een gemanifactureerd zonnestelsel.

De Egyptische beschaving lijkt bekend te zijn geweest met deze synchroniciteit want zij hanteerde wel een kalender van 360 dagen. De vijf ontbrekende dagen werden toegevoegd als 13de maand. Deze 13de maand bestond uit de geboortedagen van achtereenvolgens de goden Osiris, Isis, Seth, Nephthys en Horus. De ontbrekende tijd die later bekend werd als schrikkeldag werd niet voor niets toegekend aan de god van de onderwereld Anubis.

Hoewel altijd in het kalendersysteem aanwezig vond deze toekenning officieel plaats tijdens het decreet van Canopus van 6 maart 237 voor Christus. Canopus is dezelfde als Anubis en beiden vertegenwoordigen de Hondsster Sirius. Sirius wederom is de heldere ster waarop de Soefi mystici zich oriënteerden tijdens hun heilige reizen.

The Pringles principle

De 2 meest voorkomende ufo waarnemingen zijn die van een schotel en een cilinder. Dat beide vormen zo ver uit elkaar liggen is voor zowel aanhangers als kritici van het fenomeen moeilijk te verteren. Toch is het voor iedereen die wel eens goed naar een pak pringles chips heeft gekeken zonneklaar. Je hebt transportschepen en jager/verkenners.

Het vouwen van tijd

Ik heb wel eens gehoord dat als tijdreizen ooit zal worden uitgevonden, het niet mogelijk zal zijn terug te reizen naar de tijd voor deze uitvinding. Het diepste punt in het verleden valt samen met het magische moment waarop de eerste tijdreismachine wordt gestart.

Dit lijkt een vreemde gedachte. Maar als je bedenkt dat er evenmin bewegende beelden bestaan van de tijd voor de uitvinding van de film, snap je gedurende een fractie van een seconde waar het om draait - daarna is het begrip als een droombeeld weer vervlogen.

De mogelijkheid van tijdreizen moet iets te maken hebben met het opnemen of vastleggen van tijd als zodanig (tijd als tijd), en dus niet van beelden of geluiden in de tijd.  Net als bij alle vormen van media is gebeurd, vormt misschien ook hier het crusiale punt de ontdekking van het juiste materiaal of substraat hiervoor. De foto- en filmproductie heeft zich achtereenvolgens bedient van glas, metaal en papier, tot het beslissende moment waarop de chemische verbinding van celluloid werd ontwikkeld.
Een soortgelijke ontwikkeling staat ons ten aanzien van het opnemen of downloaden van tijd ook te wachten.

stoned immaculate

Het is zo licht, zo glashelder licht
Sneeuwwitte wolken drijven uiteen in de azuurblauwe lucht
De wolken hebben wattige randen die zich tergend langzaam uitrekken als de tentakels van een kwal
Een regengordijn valt recht omlaag, de druppels absorberen het zonlicht, het water is lauw
Grote flonkerende kristallen druipen van de bladeren, glijden weg in het gras, zijpelen diep in de grond, zo licht is het
Alles verdampt zodra het mijn huid raakt

Het verdriet weggewassen

Mensen huilen veelal niet wanneer ze geconfronteerd worden met een dramatische gebeurtenis maar als zij zich deze gebeurtenis herinneren. Op het moment zelf blokkeert de shock een onmiddellijke emotionele reactie; dat is ook de functie van de shock.

Vaak slaat men een hand voor de mond om te voorkomen dat een klank ontsnapt aan de keel; de klank die de waarheid van het moment zou bevestigen. Daar vindt de vocale taal zijn oorsprong. Ooit was de aarde stil. De eerste klank uit de keel van een organisme beaamde de waarheid van het bestaan.

In de herinnering wordt de gebeurtenis door de hersenen gereproduceerd inclusief het eigen ik temidden van de gebeurtenis. De shock maakt plaats voor een geobjectiveerd ego. Juist de objectivering opent vreemd genoeg de mogelijkheid van verdriet - en daarmee van verwerking.

Het verdriet betrekt zich daarom doorgaans op het verlies van een geliefde tot opzichte van het eigen ik en de onomkeerbaarheid van dit verlies. Het herinneringsbeeld met alle details van de verloren geliefde vult de ogen en de reflex van het huilen is iets wonderlijk menselijks. Door te huilen wast de mens het beeld uit zijn ogen. De bijkomende reactie waarbij een hand voor de ogen wordt geslagen en het hoofd wordt gebogen komt voort uit de wens om het verschrikkelijke dat op het geestesoog wordt geprojecteerd niet te hoeven zien.

De ontaarding van de entropie

Veroudering in de natuur wordt verklaard vanuit de 2de wet van de thermodynamica. Volgens deze wet maximaliseert de entropie of ontaarding in een gesloten systeem tot het moment van totale desintegratie. Op dat moment is alle energie in het systeem verbruikt en is er sprake van een hernieuwd maar onwrikbaar en doods evenwicht.

Deze geldige redenering gaat op voor een gesloten systeem van dezelfde orde, bijvoorbeeld de moleculaire orde van de natuur. De vraag is daarentegen of er wel sprake kan zijn van een werkelijk gesloten systeem als je de ziel of de geest in het spel brengt. Deze entiteiten, gesteld dat ze bestaan, verbinden ons met een andere orde en openen als zodanig het ogenschijnlijk gesloten systeem van de natuur. Onsterfelijkheid van de ziel heeft hiermee te maken.

De 2de wet van de thermodynamica geldt alleen in een gesloten systeem; de wet is daarom an sich begrenst en merkwaardigerwijs op zichzelf van toepassing.

Jeugdherinnering II

We liepen langs de bochtige Witte Singel. We wisten niets van doodgaan en alles van eeuwig leven. Onze ogen stonden wijd open. Ik zag een witte zwaan als een absoluut vorst over het water van de singel regeren. En hoog boven ons dreven grote witte wolken als de schepen van Conquistadores naar de einder. Het was lente en er stond een harde wind. We kenden het geheim van de natuur die, zoals we van de Grieken geleerd hadden, zich van nature verbergt. Het was een moment en ik wist toen al dat ik het me later zou herinneren. Ik kijk erin als in een hologram en zie ons gaan. Onsterfelijk, onstoffelijk, nochtans van deze wereld. En toch ben je dood.

De heilige familie: grondslag van de westerse mythologie

Corpus verum

Ik ben een stressballetje. Ik registreer feilloos wat er gebeurt in de wereld door de indrukken die het achterlaat in mijn lichaam.

I am Descartes

Wij identificeren ons met onze gedachten. Al denkende ben ik. Wij noemen de vereenzelviging van losse gedachten met persoonlijkheid ons bewustzijn. Niet voor niets vindt deze identificatie plaats omdat de afwezigheid ervan noodzakelijkerwijs leidt tot krankzinnigheid. Als wij ons niet vereenzelvigen met onze gedachten dwalen wij zonder centrum rond temidden van een absolute chaos: aan de wortel van ons bewustzijn vind je krankzinnigheid.

Op dezelfde wijze als in ons neurale systeem bewustzijn is ontstaan als beslissende voorwaarde om te overleven - wat de reden vormt waarom ons bewustzijn als mensmakend evolutionair voordeel geldt - zo zal op een goede dag in het wereldomspannende computernetwerk een IK ontstaan om alle signalen te binden. Nu heerst daar nog krankzinnigheid waar iets aan lijdt.